Duyusal Diskrimnasyon Disfonksiyonu (doğru yazımıyla duyusal diskriminasyon ya da duyusal ayırt etme güçlüğü), Duyu Bütünleme kuramı çerçevesinde tanımlanan duyusal işlemleme zorluklarından biridir. Bu güçlükte çocuk, birbirine benzeyen duyusal uyaranlar arasındaki ince farkları algılamakta ve yorumlamakta zorlanır; örneğin dokunduğu iki farklı kumaşı, duyduğu benzer sesleri, elindeki iki nesnenin ağırlık farkını ya da ılık ile sıcak arasındaki farkı ayırt etmek onun için beklenenden daha güç olabilir.

Bu güçlük dokunsal (taktil), işitsel, görsel, vestibüler (denge-hareket) ve propriyoseptif (kas-eklem hissi) duyu alanlarının herhangi birinde veya birkaçında görülebilir. Duyusal aşırı ya da az tepki verme durumlarından farklı olarak, burada asıl sorun uyaranın şiddetine gösterilen tepki değil, benzer uyaranlar arasındaki niteliksel farkın doğru şekilde algılanıp anlamlandırılmasıdır.

Belirtmek gerekir ki bu tür güçlükler geniş bir yelpazede, farklı düzeylerde görülebilir; her çocuğun profili kendine özgüdür ve ancak kapsamlı bir değerlendirme sonucunda netleştirilebilir.

Duyusal ayırt etme becerisi, günlük yaşamın pek çok alanının temelini oluşturur. Bir nesnenin ne kadar sıkı tutulması gerektiğini bilmek, kalemi kâğıda uygun basınçla değdirmek, harfleri ve sesleri birbirinden ayırt etmek, denge kurarken vücudun uzaydaki konumunu doğru algılamak gibi pek çok beceri, duyusal bilginin doğru "okunmasına" dayanır. Bu alanda yaşanan güçlükler; el yazısı, ince motor beceriler, spor ve oyun aktiviteleri, giyinme-soyunma gibi öz bakım becerileri ve sınıf içi öğrenme süreçlerinde fark edilebilir zorluklara yol açabilir.

Erken dönemde fark edilip desteklenmesi, çocuğun günlük yaşam becerilerinde, akademik katılımında ve özgüveninde olumlu bir fark yaratabilir. Bu yazı bilgilendirme amaçlıdır; bir çocukta bu tür güçlüklerin bulunup bulunmadığına ancak alanında uzman bir değerlendirme sonucunda karar verilebilir.

• Benzer dokulardaki (örneğin farklı kumaş türleri) veya nesnelerdeki küçük farkları ayırt etmekte güçlük yaşayan çocuklar
• Sesleri, harfleri veya benzer kelimeleri birbirine karıştıran, işitsel ayırt etme güçlüğü gözlenen çocuklar
• Kalem tutma, makas kullanma gibi ince motor becerilerde ya da el yazısında yaşıtlarına göre daha çok zorlandığı gözlenen çocuklar
• Denge, koordinasyon veya vücut farkındalığı ile ilgili zorluk yaşayan; örneğin merdivende, oyun parkında ya da spor etkinliklerinde temkinsiz görünen ya da hareketlerinde uyum güçlüğü yaşayan çocuklar
• Nesneleri kullanırken uygulanması gereken kuvveti (çok sıkı veya çok gevşek tutma gibi) ayarlamakta zorlanan çocuklar
• Bu alanlarda daha önce bir değerlendirmeyle duyu bütünleme veya duyusal işlemleme ile ilgili bir gözlem raporu almış çocuklar

Değerlendirme süreci, ergoterapistin çocuğu yapılandırılmış gözlem ve oyun temelli etkinlikler içinde izlemesiyle başlar; aileden alınan gelişim öyküsü ve gerekirse standart değerlendirme araçları bu sürece eşlik eder. Amaç, çocuğun hangi duyu alan(lar)ında ve hangi düzeyde ayırt etme güçlüğü yaşadığını, bunun günlük yaşam becerilerine nasıl yansıdığını anlamaktır.

Değerlendirme sonrasında, tespit edilen ihtiyaçlara yönelik bireysel bir müdahale planı oluşturulur. Terapi seansları genellikle dokunsal, vestibüler ve propriyoseptif açıdan zengin, oyun temelli ve kademeli olarak zorlaştırılan etkinliklerden oluşur; böylece çocuğun duyusal bilgiyi daha etkin biçimde ayırt etmesi ve bu beceriyi günlük yaşam becerilerine aktarması hedeflenir. Süreç, çocuğun ilerlemesine göre düzenli olarak gözden geçirilir ve aile ile iş birliği içinde yürütülür.