Günlük yaşam becerileri, bir çocuğun kendi bakımını sağlamak için gün içinde tekrar tekrar kullandığı temel eylemleri kapsar: giyinme ve soyunma, yemek yeme, tuvalet alışkanlıkları, el yıkama ve diş fırçalama gibi kişisel bakım ve hijyen davranışları. Ergoterapi literatüründe bu alan genellikle "günlük yaşam aktiviteleri" (Activities of Daily Living – ADL) olarak adlandırılır ve ergoterapinin en temel çalışma alanlarından biridir.

Ergoterapi çalışmalarında bu beceriler tek seferde değil, küçük ve yönetilebilir adımlara bölünerek ele alınır. Örneğin bir fermuarı çekmek: tutma, hizalama ve çekme gibi ayrı motor adımlardan oluşur ve her adım çocuğun mevcut gelişim düzeyine uygun şekilde desteklenir. Amaç, çocuğun ihtiyaç duyduğu ince motor becerileri, koordinasyonu, sıralama (adımları doğru sırada yapabilme) ve duyusal farkındalığı geliştirerek bu görevleri zamanla daha bağımsız şekilde yapabilmesini sağlamaktır.

Günlük yaşam becerileri, çocuğun yalnızca fiziksel bağımsızlığı için değil, özgüveni ve aile içindeki günlük rutinlerin daha akıcı işlemesi için de önemlidir. Bir çocuğun kendi başına giyinebilmesi, yemek yiyebilmesi veya tuvalet ihtiyacını yönetebilmesi, evde ve okulda katılımını artırır; bu da sosyal ortamlara uyumunu ve aile yaşamındaki genel rahatlığı destekler.

Bu beceriler; ince ve kaba motor koordinasyon, denge, duyusal işlemleme (örneğin belirli dokulara veya seslere duyarlılık), dikkat ve sıralama gibi birçok gelişim alanıyla iç içe geçmiştir. Bu nedenle bir çocuğun bu alanlarda yaşadığı güçlükler, günlük öz bakım görevlerine de yansıyabilir. Ergoterapi, altta yatan bu bileşenleri değerlendirip hedefe yönelik çalışarak, çocuğun kendi hızında ve kendi gelişim düzeyine uygun ilerlemesine destek olmayı amaçlar.

• İnce motor becerilerinde (düğme ilikleme, fermuar çekme, kaşık-çatal kullanma gibi) güçlük yaşayan çocuklar
• Duyusal işlemleme farklılıkları olan (belirli dokulara, seslere veya tatlara aşırı duyarlı ya da tepkisiz olan) çocuklar
• Otizm spektrum bozukluğu tanısı bulunan ve rutin/sıralama temelli öğrenmeden fayda görebilecek çocuklar
• Gelişimsel gecikme veya koordinasyon güçlüğü yaşayan çocuklar
• Tuvalet eğitiminde, giyinme rutinlerinde veya öz bakım alışkanlıklarında yaşına göre destek ihtiyacı gözlemlenen çocuklar
• Bağımsızlık becerilerini pekiştirmek isteyen, farklı gelişim profillerine sahip çocuklar

Ergoterapi sürecinde önce çocuğun mevcut beceri düzeyi gözlem ve aile görüşmesi yoluyla değerlendirilir; hangi günlük görevlerde desteğe ihtiyaç duyduğu, hangi adımlarda zorlandığı belirlenir. Bu değerlendirme, altta yatan motor, duyusal ve bilişsel bileşenleri de dikkate alır. Ardından hedefler, çocuğun yaşına ve gelişim düzeyine uygun, küçük ve ölçülebilir adımlar hâlinde planlanır.

Çalışmalar genellikle oyun temelli ve tekrar edilebilir aktivitelerle yürütülür; görevler adım adım öğretilir, gerektiğinde görsel destekler, uyarlanmış araçlar veya basitleştirilmiş adımlarla desteklenir. Ailelerle iş birliği bu sürecin önemli bir parçasıdır; ev ortamında uygulanabilecek basit rutin önerileri paylaşılarak öğrenilen becerilerin günlük hayata taşınması hedeflenir. İlerleme düzenli olarak gözden geçirilir ve program çocuğun ihtiyaçlarına göre güncellenir.